หญิงสาวเปลือยไร้หัวเดินข้ามถนน

เรื่องนี้เป็นความคิดเห็นหนึ่ง ในกระทู้เรื่องผีพันทิปที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง โดยเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 30 ปี ที่แล้ว

ผมได้มาเรียบเรียงใหม่ใว้ดังนี้

เริ่มเรื่อง
    ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 30 ปีก่อน บนถนนกาญจนาภิเษกช่วงเลยห้างบิ๊กคิงส์ บางใหญ่ มุ่งหน้าสู่บางบัวทอง... ในยุคนั้น เส้นทางหลักสายกลางเริ่มมีเสาไฟส่องสว่างคอยให้แสงสว่างตามทางบ้างแล้ว ยุคนั้นกฎหมายยังไม่ได้เคร่งครัดเรื่องการสวมหมวกกันน็อก ทัศนวิสัยในการมองเห็นยามค่ำคืนจึงเปิดกว้างและชัดเจนโดยไม่มีสิ่งใดบดบัง

คืนนั้น ผมรับหน้าที่เป็นคนบิดมอเตอร์ไซค์ โดยมีเพื่อนสนิทนั่งซ้อนท้ายเดินทางกลับด้วยกัน ท่ามกลางสายลมปะทะใบหน้าและความเงียบสงัดของถนนยามดึก สายตาของผมที่มองตรงไปเบื้องหน้า พลันสะดุดเข้ากับร่างร่างหนึ่ง... ที่กำลังก้าวเท้าเดินลงมาจากเกาะกลางถนน มุ่งตรงลงมายังช่องทางจราจรที่รถของเรากำลังจะวิ่งผ่าน

    สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาในระยะกระชั้นชิด คือเรือนร่างของหญิงสาวผิวขาวจัด สภาพล่อนจ้อนเปลือยกายโดยไร้เสื้อผ้าปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว... เห็นทุกลายละเอียดของเรือนร่างอย่างชัดเจน ทั้งทรวงอก ทรวดทรง ตลอดจนขนปกคลุมอวัยวะเพศ ทว่าสิ่งที่ทำให้เลือดในกายแทบหยุดหมุน คือส่วนบนของเรือนร่างนั้น กลับไร้ซึ่งหัว! ปรากฏเพียงลำคอที่ขาดสะบั้น พร้อมหยาดเลือดสด ๆ ชโลมชุ่มไหลอาบทั่วร่าง ตัดกับผิวสีขาวซีดอย่างน่าพรั่นพรึง

    ร่างไร้หัวนั้นกำลังก้าวลงมาจากเกาะกลาง มุ่งตรงเข้ามายังมอเตอร์ไซค์ของพวกเราที่กำลังขับผ่าน แม้จะเป็นช่วงเวลาเพียง 2 ถึง 3 วินาทีสั้น ๆ ทว่าทุกอย่างกลับชัดเจนแจ่มแจ้งจนแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝ้าฟาง ผมในตอนนั้นขวัญผวาจนไม่กล้าแม้แต่จะเอี้ยวมองไปข้างหลัง หรือแม้กระทั่งเพ่งสายตามองกระจกมองหลัง ได้แต่ข่มความกลัว บิดคันเร่งมุ่งหน้าต่อไป ทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    กระทั่งเดินทางมาถึงบ้านของเพื่อนที่บางบัวทองอย่างปลอดภัย วินาทีที่เครื่องยนต์ดับลง ผมจึงตัดสินใจเอ่ยถามเพื่อนเป็นคำแรก โดยยังไม่ได้ระบุว่าตนเองเห็นสิ่งใด

“เมื่อกี้... มึงเห็นเหมือนกูไหม?”

    เพื่อนรีบตอบกลับมาทันควันด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า เห็นเหมือนกัน แต่ในวินาทีนั้นความกลัวมันจุกอกจนพูดอะไรไม่ออก

ทว่าเรื่องราวชวนขนหัวลุกยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น... ในจังหวะที่เพื่อนกำลังจะก้าวขาเดินเข้าบ้าน เขากลับรู้สึกแปลก ๆ ตรงต้นคอ จึงเอามือไปปัด ๆ ดู พลันพบกับ เส้นผมผู้หญิงสีดำยาวสลวย ติดพาดอยู่บริเวณคอปกเสื้อด้านหลังและลามไปถึงแผ่นหลัง! พวกเราสติแตก รีบช่วยกันปัดเส้นผมปริศนานั้นลงพื้น แล้วใช้เท้ากระหน่ำเหยียบย่ำด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

    จนถึงทุกวันนี้ เวลาผ่านไปสามสิบปี เพื่อนสนิทคนนั้นก็ยังคงอยู่เคียงข้างกัน และทุกครั้งที่พบปะเสวนา เหตุการณ์สยองขวัญเหนือเกาะกลางถนนบางใหญ่ในค่ำคืนนั้น ก็ยังคงเป็นเรื่องราวที่พวกเราหยิบยกมาหยอกล้อและพูดคุยกันด้วยความทรงจำที่ไม่เคยลืมเลือน

Credit : https://pantip.com/topic/41455225?ref=direct
By : ลิงสองตัว