วิญญานตามติด เส้นทางหลอน

เรื่องจากกระทู้ เป็นอีกเรื่องที่มาจากพันทิป ที่ได้นำมาเรียบเรียง ให้อ่านง่ายขึ้น โดยผู้เล้าได้เจอประสบการณ์หลอน ในระหว่างทางกลับบ้าน

เรื่มเรื่อง
    แม้เรื่องราวจะผ่านพ้นมาร่วมหนึ่งถึงสองปีแล้ว ทว่าความทรงจำในค่ำคืนเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดประหนึ่งเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ย้อนกลับไปตอนนั้น ผมกำลังศึกษาอยู่ที่ กศน. ยามเย็นวันสอบเสร็จสิ้นลงในเวลาประมาณห้าโมงเย็น ผมจึงถือโอกาสแวะไปกินข้าว และนั่งคุยเล่นที่บ้านเพื่อนอย่างเพลิดเพลิน รู้ตัวอีกทีบรรยากาศรอบกายก็เริ่มมืดค่ำเสียแล้ว ระยะทางจากตัวอำเภอกลับสู่บ้านพักคือ 30 กิโลเมตรเต็ม เส้นทางสายนี้วิ่งเลียบขนานไปกับทิวเขา บางช่วงมีบ้านคนประปราย ทว่าส่วนใหญ่ล้อมรอบไปด้วยไร่มันสำปะหลังสลับกับป่าทึบ ผมบิดมอเตอร์ไซค์คู่ใจมุ่งหน้ากลับบ้าน คอยตั้งสติอยู่ตลอดเวลา แต่ยิ่งขับลึกเข้าไปเท่าไร ความเงียบสงัดและ ความมืด ก็ยิ่งเริ่มกัดกินความมั่นใจ กลัวทั้งโจร และสิ่งที่มองไม่เห็น

    กระทั่งถึงสามแยกทางเข้าหมู่บ้าน ถนนตรงหน้านั้นมืดสนิท เปลี่ยวจนน่าใจหาย มีเพียงแสงไฟสลัวจากบ้านคนไกลๆ แผ่มาไม่ถึงทาง สายตาผมมองมุ่งตรงไปเบื้องหน้า พลันปะทะเข้ากับเงาดำลักษณะคล้ายคลื่นปริศนาเคลื่อนผ่านตัดหน้าไปในระยะกระชั้นชิด! วินาทีที่ขับรถทะลุผ่านคลื่นดำนั้น ความเย็นเยียบพลันซาบซ่านไปทั่วร่าง ขนหัวและขนแขนลุกซู่ขึ้นพร้อมกัน

    และหลังจากนั้น... ความรู้สึกบางอย่างก็เด่นชัดขึ้นมาคล้ายมีใครบางคนขึ้นมานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์! สัมผัสได้ถึงน้ำหนักและแรงกดเบา ๆ เบื้องหลัง ทว่าผมทำได้เพียงข่มใจ ตั้งสติ สายตามองตรงไปข้างหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเอี้ยวมองหรือส่องกระจกมองหลัง ได้แต่บิดคันเร่งมุ่งหน้าเข้าสู่เขตหมู่บ้าน

    เมื่อขับเข้าเขตหมู่บ้าน ผู้คนที่ยังนั่งอยู่นอกบ้านต่างพากันจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกประหลาด—พวกเขามองเลยผ่านตัวผมไปยังเบื้องหลังด้วยความงุนงง... ยิ่งต้องขับผ่านเส้นทางสุสานเก่าซึ่งเป็นป่าทึบ หัวใจยิ่งตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าสิ่งที่ตามมากลับไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้น มันติดตามผมเข้ามาในบ้านด้วย

    เมื่อถึงบ้าน ผมทำเป็นไม่สนใจเพื่อกลบเกลื่อนความระแวง รีบโทรศัพท์เปิดกล้องคอลคุยกับเพื่อนสามคนเพื่อหาเพื่อนคุย แต่แล้วในขณะที่กำลังส่องกระจก ผมกลับได้ยินเสียงหัวเราะคิ๊กคั๊กเบา ๆ ดังแว่วมาจากในตู้เสื้อผ้า—ตู้ไม้ที่มีบานกระจกติดอยู่ ตอนแรกคิดว่าเป็นเสียงของเพื่อนในสาย จึงลองกดปิดเสียงโทรศัพท์... ทว่าเสียงหัวเราะแกล้งคนเบา ๆ นั้นยังคงดังมาจากข้างในตู้เสื้อผ้าจริง ๆ

    หนักไปกว่านั้น ระหว่างที่ผมก้มหน้าพิมพ์แชตคุยกับเพื่อนอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นท่อนขาของใครบางคนห้อยลงมาจากขอบบนของตู้เสื้อผ้า พร้อมชายกระโปรงผ้าปานกลางพริ้วไหว ผมข่มความกลัว ทำทีเป็นมองไม่เห็น แล้วรีบเข้าห้องนอน ทว่าตลอดทั้งคืนกลับมีเสียงคนเดินวนเวียนหน้าห้อง เสียงพิงประตู เสียงหัวเราะ และเสียงสิ่งของตกกระทบพื้นดังก่อกวนไม่ขาดสาย เป็นเช่นนี้นานถึงสามวันสามคืน แม้กระทั่งยามกลางวันก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างรอบตัว จนผมต้องสะดุ้งตื่นนอนตอนเช้าทุกวันด้วยอาการจิตตกขั้นสุด

    จนกระทั่งคืนหนึ่ง สิ่งนั้นมาปรากฏในความฝัน... เป็นหญิงสาวผมยาว ใบหน้าเรียบเนียนเหมือนคนธรรมดาทั่วไป สวมชุดนักศึกษาแบบเดียวกับที่ผมใส่เรียน กศน. เธอไม่ได้มีท่าทีดุร้ายหรือน่ากลัว เพียงแค่นำพาตัวเองมาอาศัยและหยอกเย้าอยู่ร่วมกับผมเป็นเวลาสามวันสามคืนเต็ม แล้วเธอก็หายลับไปโดยไม่กลับมาอีกเลย

    เมื่อลองเล่าเหตุการณ์นี้ให้คนในครอบครัวฟัง น้าบอกว่าในแถบนั้นเคยมีคนเสียชีวิตจริง แต่นานจนจำรุ่นไม่ได้แล้ว... เหตุการณ์ลักษณะนี้ คือดวงวิญญาณเร่ร่อนที่เพ่นพ่านอยู่ตามทางเปลี่ยว ยามเมื่อจิตของเราเริ่มตก มีความกลัว หรือเดินทางผ่านในช่วงเวลาที่ดวงตกหรือชะตาอ่อน วิญญาณเหล่านั้นอาจฉวยโอกาสเกาะติด หรือขออาศัยตามกลับบ้านมาด้วย ยิ่งหากเรามีลักษณะร่วม เช่น เป็นนักศึกษาในวัยใกล้เคียงกัน ก็อาจดึงดูดวิญญาณที่มีลักษณะคล้ายกันให้ตามมาได้ จบ.

Credit : https://pantip.com/topic/44196132